ترس

وقتایی هست که میفهمی باید بجنگی

وقتایی هست که نمیتونی کاری بکنی

اما ...

ی وقتایی هم هست که میبینی همه چیز به اختیارته

و میتونی هر کاری رو که بخوایی انحام بدی

میدونی درد واقعاا چیه؟

اینکه تو هیچ کدوم از این وقتها کار درست رو انجام ندی

و همیشه منفعل باشی

چون میترسی

میترسی از بودن. از حرکت ، از ریسک، از همه چی

بمن بگو مگه میشه همیشه ساکت موند!????

وقتهایی هست که هر کاری میکنی

تا مستقل باشی

اما بعضا ساکت موندن رو ترجیه میدی چون میترسی

از فردایی که نیست. از همه چیز و همه کس

محبت رو باور نمیکنی و منتظر اتفاقات بد هستی.

مشکلات دایم پرنگ تر میشن. واراده کم توان تر.

چه اتفاقی میافته اگر همینجور بی اراده و بی هدف جلو بریم؟

همینطور در ترسی فزاینده نفس رو حبس کنیم؟؟

گاهی باید ایستاد ...باید دفاع کرد... باید نترسید و جنگید.

جنگ اصلا مهربون و خوب نیست اما گاهی چاره ای هم نیست...