تب

به هیچ وجه این یک ماه اخیر حالم خوب نبود.در این مدت به همه چیز از لحظه های اولیه ثبت سده در خاطراتم تا همین اواخر فکر کردم . از نتایج نشخوار اینهمه فراز و نشیب دستگیرم شد که مرگ و زندگی دو چیز جدا از هم نیستند. بلکه هر دو در کنار هم هستند و موازی با هم پیش میروند. گاهی یکی مرئی تر از دیگریست انقدر که قابل لمس میشود! فهمیدم و دیدم ان چیز که باور مرگ را سخت میکند ترک جسم و دنیا نیست. بلکه گسستن رشته های محبتی است که بین ما ادمها محکم و استوار شده. سخت انجاست که فرزندی که ندیده ای نتوانی هرگز ببینی و بغلش کنی. از دیدن لبخند محبوبت ،از داشتن شوق رضایت در چشمان عزیزانت محروم شوی. از داشتن همه چیزهایی که اب و خاک و نور سرزمین قلبت هستند یک شبه و بی رحمانه منع گردی. صبح که چشمانت را باز کردی نمونه جدید ازمایشگاهی یک عده سپید پوش هستی که تمام حقوق مادی و معنوی و لذات حلالت بر تو حرام میدارند! این هرگز منصفانه نیست. مرگ اصلا این شکلی نیست. ان چیز که به نام مرگ واقع میشود این نیست. ان چیز که عامه بنام مرگ میشناسند در تعریف مرگ قلب میگنجد و بس. اگر کسی روح و قلبش بمیرد حقیقتا دستش از همه چیز و همه جا کوتاه میشود و دیگر در بین ما نیست. و زندگی انطور که سخت و مشکلش کرده اند. نیست. زندگی شوق مطلق است. اینکه شما چهار تا مجسمه و تیر وتخته یا شیشه های رنگی بیشتر داشته باشید به هیچ عنوان معنیش این نیست که زندگی بهتری دارید. زندگی یعنی عشق و بس.

وقتی بیمار شدم اوایل که درد زیاد بود فکر میکردم یک طوریم میشود که دیگر نمیتوانم مثل قبل باشم. در عالم تب و رویا بسیار با خودم کلنجار رفتم . بیدار که میشدم چشمان نگران و مهربان یک نفر ارامم میکرد. هرگز نتوانستم ناراحتی و غم را در ان دو گوی بلورین متحمل شوم. با خود عهد کردم کم نیاورم. طوریم نخواهد شد. و واقعا هم بعد از کلی بررسی دیدم مساله جدی نیست. چون بموقع متوجهش شدیم. من مهربانی و عشق واقعی را دوباره روی زمین دیدم. و باور کردم.

* عزیزترینم... هرگز تو را ترک نخواهم کرد در حالی که تو راضی نیستی. عشق تو تنها چیزیست که مرا به این دنیا پیوند زده. من بی تو بمثال گیاهی خشک و پژمرده ام. نباد ان روز که خورشیدم در اسمان ندرخشد که تو خورشید این گل حساسی!