ستایش مقام وجودی

من کیستم. چرا تمام اتفاقاتی که برای دیگران عادی است و انها از ان لذت میبرند برای من درد و عذاب است. چرا من نمیتوانم خوشی و شادی را باور کنم ......

روزهای زیادی را اینگونه با ابن افکار زجر اور سپری کردم یا شاید بهتر ایت بگویم سوزاندم. دایم گریه و ناله کردم. بجای عشق نفرت در قلبم ریشه دواند بجای ارامش عصبانیت و خشم در چشمانم نشست . قلبم از سنگ شد و و کینه ورزی پیشه ام. انقدر افسرده و ناراحت بودم که از تغییرات اطرافم هیچ نفهمیدم. مثلا ندیدم که دوستانم دور میشوند محبت والدینم کمرنگ میشود فامیل ها نمیایند از همه بدتر بیماربم بجای بهبودی بدتر میشود .

امروز صبح در حالی که از درد به ستوه امدم با ذهنی اشفته و خسته از جنگ برای اثبات دارایی هایم دستور اتش بس دادم. تمام دیگر بس است نه این من نیستم. موجودی چنین سیاه و تاریک نمیتواند حتی جز کوچکی از من باشد چه برسد به تمام من. پس من کیستم، باید بپرسم میخواهم که باشم؟ میخواهم مثبت و سازنده باشم. دارایی هایم را بیشتر کنم و به ارزوهایم برسم.

پس از این هر روز که چشم میگشایم در همان حال که صبح را شروع میکنم با خود زمزمه خواهم کرد:

من موجبات اسایش یک عده هستم من ستون یک خانواده کوچک هستم. من قوی هستم انقدر که خودم از ان حیرت کردم. من بهترین خودم برای خود و اطرافیانم هستم. من دوست چندین نفرم که با من صمیمی هستند. من مهم هستم. اگر من نبودم والدینم غمگین بودند و خانواده کوچکم وجود نداشت. من به اندازه خودم در افرینش سهیمم و جایی در این دنیا کاری بر عهده من است. من باید زنده، سلامت، شاد و ارام باشم تا بتوانم به تمام وظایفم به درستی عمل کنم. نتیجه تلاش هایم را ببینم و از انها لذت ببرم. من عاشق خودم هستم عاشق ذات الهی وجودم و عاشق قلب صاف و مهربانم. من بنده ای از بندگان خداوند جلیل و رحمان هستم. به وجودم افتخار میکنم و باعث افتخار سایرین میشوم.
بار خدایا سپاس این کمترین برای برترین الطافت را بپذیر. امین منشا عشق و حیات. نگهدار من و تمام وابستگانم باش که جز تو به کسی اعتماد ندارم.