ارثیه معقول

بزودی نوبت پرواز ما هم میرسد و باید مانند پرندگان به سوی سرنوشتمان پرواز کنیم. چقد خوب میشد اگر وزنه ها را رها میکردیم. و بال میزدیم.. کینه ،نفرت، افکار پلید و منفی، یاس. و هر چه که رنگ تاریکی بپذیرد چونان گردبادی جهت و کیفیت پرواز ما را تحت الشعاع قرار خواهد داد... کاش بجای انتگرال سه گانه در مراکز اموزشی چگونه رها کردن را می اموختند. کاش می اموختند که مهمترین اصل زندگی و لذت بردن و بموقع رها کردن وزنه های اضافی است.

گذشته خود را دور بریزید. برای ورودی های ذهنتان ددکتور بگذارید. تجربیات مثبت و خوب را که پایان موفقی داشتند جدا کنید و مشتی خاطرات خوب و مفید را برای تنهایی ها نگه دارید سپس ان سطل بزرگ تعفن را دور بیاندازید تا کل اتاق ها ودهلیز های مغزتان بوی گندیدگی نگرفته. فرار کنید از هر چه که رنگ تلخی و سیاهی دارد حتی ظاهر ناامن و غیر مهربانی از خود نشان میدهد فرار کنید. جذب نشوید کنجکاوی نکنید. انچه که در نگاه اول در اعماق ذهنتان شکل میگیرد و قلبتان حس میکند در یک هارمونی عالی به شما هشدار میدهد خودتان را گول نزنید بیجا مهربان نباشید..بیاموزیم ما به این دنیا نیامدیم تا پرکننده حجم خالی بی کسی های دیگران باشیم. حقیقتا هزاران کار نکرده داریم. مراقب زنگ ها باشیم. بدبینی نیست، بی رحمی یا حتی غرور و خود خواهی هم. نبست. محافظت از خود در مقابل حملات ناشناخته از جانب انسان های مجهول است. نخندید بزرگنمایی نکردم. هیچ جنبنده ای از نزدیکترین دوست به ادم خاین تر و کشنده تر نیست. لابد این را میلیون ها بار شنیده اید. ولی مهم نیست. تجربه کردید؟ این جمله شما را در مسیر صحیح هدایت میکند.

بجای نگرانی در مورد نظر دیگران راجب خودتان عشق، خوبی محبت، سلامتی ، خنده و صلح را در خود تقویت کنید. پول های مازاد را صرف ساختن مدرسه و خانه بهداشت و کتابخانه کنیم شادی را به چشمان حسرت بار مهمان کنیم.و اینچنین به طول و قدرت بالهایمان اضافه کنیم. ما میتوانیم بشرط انکه به ما بیاموزند. اموزگار فرزندتان باشید من هم تلاشم را میکنم.

.