نمیدونم چمه. اصلا حال و حوصله هیچیو ندارم. همون ادم سابق نیستم. دنیام محدود و کوچک شده حتی کوچکتر تز قبل. انزوا طلبی و نفرت توی وجودم بی داد میکنه دل و دماغ هیچ
نمیدونم چمه. اصلا حال و حوصله هیچیو ندارم. همون ادم سابق نیستم. دنیام محدود و کوچک شده حتی کوچکتر تز قبل. انزوا طلبی و نفرت توی وجودم بی داد میکنه دل و دماغ هیچ کاریو نداذم بدتر از اون هیچی خوشحالم نمیکنه حتی صدای بارون. من مردم. حتما مردم. اخه چطور ممکنه زنده باشم و صدای بارون ارومم نکنه!
دخترم یک ماهش میشه اما اصلا خوسحال نیستم. دخترم بزرگ شده حالا میشه گفت وجودش برای دنیا اثبات شده اما من خوسحال نیستم. فقط نگاهش میکنم. هی میگن باهاش حرف بزن اما من حرفی ندارم. اخه من چی بگم به بچه ای که هیچی نمیدونه. من حرف ندارم. جز درد و درد و درد. میگن مواظب خودت باش اما مواظب چی خودم باشم! ؟من که خیلی وقته مردم. فقط دلخوشیم نفس کشیدن بچمه.من تمام مدتی که بغلمه نگاش میکنم بهش خیره میشمو نفس هاشو میشمرم. فقط اینجوری حالم بهتر میشه. چشمای بستشو دوست دارم آرامشش رو دوست دارم. اما وقتی درد میکشه با تمام وجودم درد میکشم. شاید حس مادری اینجوریه. نمیدونم.دلم برای گریه کردنس تنگ میشه وفتی میخابه. اره خودمم همون که هیچی شادش نمیکنه. همون که کل 24ساعت رو اخم داره من اینا رو میگم! شاید خوب نیست ساید دلم شکسنه شایدم واقعا مردم!
